دو آسیب جدی برای یک منتظر
قال رسول الله (صلیاللهعلیهوآله): «افضل الاعمال امتی انتظار الفرج»؛ «برترین اعمال امت من انتظار فرج است.»(1)
انتظار فرج بر پایه امید به آیندهایی بهتر شکل میگیره و برای رسیدن به آیندهایی بهتر منتظر باید با تلاش خود موانع رو از سر راه تحقق این امید برداره و به همین دلیله که از اون با عنوان «افضل الاعمال» یاد کردن.
شخص منتظر در این راه ممکنه مبتلا به دو آسیب جدی علمزدگی و عاطفهزدگی بشه.
علمزدگی به این معناست که شخص منتظر طوری در مطالعههای دینی خودش به ویژه بحث امامت غرق میشه که همین اندازه ارتباط رو با امام زمانش کافی میدونه و در زمینه احساسات و عواطف بین خود و امام زمانش هیچ ارتباطی برقرار نمیکنه البته تو جامعه ما کمتر به این موارد برخورد میکنیم.
عاطفهزدگی به این صورته که شخص منتظر بر عکس علمزدگی طوری احساسات و عواطفش رو نسبت به امام زمان پرورش میده که به مباحث معرفتی و اعتقادی بیاعتنا میشه و لزومی در کسب معارف اعتقادی در زمینه امام زمان نمیبینه در نتیجه از دین و امام زمان بهره کافی رو نمیبره، متأسفانه این آسیب تو جامعه ما بسیار جدیه.
خلاصه مطلب اینکه شخص منتظر برای رسیدن به آیندهایی بهتر ممکنه دچار افراط و تفریط بشه اما یاران خاص امام مهدی (عجلاللهتعالیفرجه) امام رو میشناسن (منظور از این شناخت معرفت به حق ولایته؛ یعنی این حقیقت رو درک میکنند که ایشون از من، به من نزدیکتر و سزاوارتره) و در نتیجه هرگز در دام این افراط و تفریط و علمزدگی و عاطفهزدگی نمیافتند.
امام سجّاد (علیهالسلام) میفرمایند:
«یا أبا خالِدٍ! إنَّ أهْلَ زَمانِ غَیْبَتِهِ، القائِلیِنَ بِإمامَتِهِ، المُنْتَظِرینَ لِظُهُورِهِ، أفْضَلُ مِنْ أهْلِ کُلِّ زَمانٍ.»
«ای أبا خالد! مردمان زمان غیبت امام زمان (عجلاللهتعالیفرجه)، اگر به امامتش اعتقاد، و برای ظهورش انتظار برند، از مردم همه دورانها برترند.»(2)

